1
คิดดูช่างน่าอิจฉา...
ที่บางคนเกิดมาพร้อมกับสิ่งที่ฝัน
ชีวิตบางครั้งอาจได้แค่อยู่ไปวันวัน
ไม่ทานทันก็ได้แต่แก่ชรา
2
นั่งมองผู้คนมากมาย...
ในความหลากหลายอาจมีสิ่งที่เราปรารถนา
จะมีสิทธิบ้างไหมในชาตินี้ที่เกิดมา
เป็นผู้ยืนอยู่ข้างหน้ามากกว่าที่จะเป็นผู้ดู
3
ตรงแถวหลังด้านใน...
อาจไม่ใช่ที่นั่งที่จัดไว้อย่างสวยหรู
ไม่ใช่จุดสำคัญที่ใครต่อใครต่างเฝ้าดู
เป็นแค่จุดที่ฉันนั่งอยู่คนเดียวอย่างเดียวดาย
4
ได้แต่นั่งเงียบเชียบ...
ถึงจะแต่งตัวเนี๊ยบแต่มันก็ไม่มีความหมาย
ความสนใจไม่ได้อยู่ที่ฉันยกเว้นแต่เพียงฉันจะตาย
ถึงตัวฉันหายก็ยังไม่มีใครล่วงรู้เลย
5
ความจริงน่ากลับบ้าน...
ระงับอาการความอิจฉาก่อนที่ฉันอาจเฉลย
ภาพที่เห็นแสนบาดตากว่าที่เคย
คนเฉิ่มเชยอย่างฉันมันก็มีหัวใจ
6
แท้จริงอยากมีโอกาส...
ให้ได้วาดลวดลายตระการตามที่ฝันใฝ่
แต่ใช่ว่าทุกคนจะได้โอกาสในครั้งต่อไป
ชีวิตอาจไม่ยาวไกลกว่าที่มันจะเวียนมา
7
อาจล้มประดาตาย...
ถ้าไม่ได้สมหวังดังคำที่เขากล่าวว่า
แต่สำหรับฉันก็นับว่ามันคุ้มราคา
ที่ได้ลองวิชาตามความปรารถนาของตัวตน
8
เอาเถอะนะตัวเรา...
แม้ว่าเขาอาจไม่เห็นว่ามันจะเป็นผล
จะพยายามจนกว่าชีวิตจะไม่อาจทานทน
แม้เทวดาจะไม่ดลก็ขอทนต่อสู้ด้วยตัวเอง
9
สักวันคงจะมี...
ในวันที่เราได้หลุดจากโลกแห่งการข่มเหง
โดยวาจาท่าทางและการยำเกรง
ทาละเลงอยู่บนโลกที่แต่งแต้มภาพมายา
10
จะขอสู้ดูสักตั้ง...
สิ่งที่เห็นเป็นพลังที่มาจากการริษยา
เป็นแรงผลักดันให้หลุดพ้นจากสิ่งที่บังตา
ให้ก้าวหน้าตามหัวใจที่ทะนง
11
คงจะมีโอกาสบ้าง...
ที่ได้เดินตามทางที่ใจต้องประสงค์
ขอสัญญาไว้เป็นดั่งเจตจำนง
ว่าจะคงตั้งมั่นในใจกาย
12
ถึงหรือไม่ไม่สำคัญ...
แค่ขอให้คืนวันของฉันนั้นมีความหมาย
แม้ว่าชาตินี้อาจไม่มีอะไรจารึกไว้ก่อนตาย
ก็นับว่ายังไว้ลายที่ได้ก้าวตามฝันมา
13
สุดท้ายก็ได้คิด...
ว่าชีวิตคนเราอาจไม่เป็นไปตามใจถวินหา
มีหลายคนต้องดิ้นรนกว่าจะผ่านพ้นมันมา
ไม่ใช่ว่าได้มาเพราะโชคลาง
14
และนี้คือสัจธรรม...
อันผลกรรมแห่งการกระทำนั้นเป็นการสรรค์สร้าง
ต้องต่อสู้ฝ่าฟันในความเป็นจริงของแนวทาง
ถึงจะได้ไปจัดวางยังสุดปลาย
15
กล่าวขานทุกคนทราบ...
ต้องขอกรอบขออภัยกับความหมาย
ที่ดูอาจจะเป็นสิ่งเข้ายากไปมากมาย
ก็แค่เรื่องที่วางเรียงรายมาจากวิญญาณ
16
ไม่ขอเป็นสิ่งถูกใจ...
เพราะอาจจะมีสิ่งใดที่มีคุณค่ามากกว่า
เพียงแต่อยากให้สิ่งนี้ได้ย้ำเตือนกาลเวลา
ว่าคุณค่าจะมีมาถ้าลงมือ.
คิดดูช่างน่าอิจฉา...
ที่บางคนเกิดมาพร้อมกับสิ่งที่ฝัน
ชีวิตบางครั้งอาจได้แค่อยู่ไปวันวัน
ไม่ทานทันก็ได้แต่แก่ชรา
2
นั่งมองผู้คนมากมาย...
ในความหลากหลายอาจมีสิ่งที่เราปรารถนา
จะมีสิทธิบ้างไหมในชาตินี้ที่เกิดมา
เป็นผู้ยืนอยู่ข้างหน้ามากกว่าที่จะเป็นผู้ดู
3
ตรงแถวหลังด้านใน...
อาจไม่ใช่ที่นั่งที่จัดไว้อย่างสวยหรู
ไม่ใช่จุดสำคัญที่ใครต่อใครต่างเฝ้าดู
เป็นแค่จุดที่ฉันนั่งอยู่คนเดียวอย่างเดียวดาย
4
ได้แต่นั่งเงียบเชียบ...
ถึงจะแต่งตัวเนี๊ยบแต่มันก็ไม่มีความหมาย
ความสนใจไม่ได้อยู่ที่ฉันยกเว้นแต่เพียงฉันจะตาย
ถึงตัวฉันหายก็ยังไม่มีใครล่วงรู้เลย
5
ความจริงน่ากลับบ้าน...
ระงับอาการความอิจฉาก่อนที่ฉันอาจเฉลย
ภาพที่เห็นแสนบาดตากว่าที่เคย
คนเฉิ่มเชยอย่างฉันมันก็มีหัวใจ
6
แท้จริงอยากมีโอกาส...
ให้ได้วาดลวดลายตระการตามที่ฝันใฝ่
แต่ใช่ว่าทุกคนจะได้โอกาสในครั้งต่อไป
ชีวิตอาจไม่ยาวไกลกว่าที่มันจะเวียนมา
7
อาจล้มประดาตาย...
ถ้าไม่ได้สมหวังดังคำที่เขากล่าวว่า
แต่สำหรับฉันก็นับว่ามันคุ้มราคา
ที่ได้ลองวิชาตามความปรารถนาของตัวตน
8
เอาเถอะนะตัวเรา...
แม้ว่าเขาอาจไม่เห็นว่ามันจะเป็นผล
จะพยายามจนกว่าชีวิตจะไม่อาจทานทน
แม้เทวดาจะไม่ดลก็ขอทนต่อสู้ด้วยตัวเอง
9
สักวันคงจะมี...
ในวันที่เราได้หลุดจากโลกแห่งการข่มเหง
โดยวาจาท่าทางและการยำเกรง
ทาละเลงอยู่บนโลกที่แต่งแต้มภาพมายา
10
จะขอสู้ดูสักตั้ง...
สิ่งที่เห็นเป็นพลังที่มาจากการริษยา
เป็นแรงผลักดันให้หลุดพ้นจากสิ่งที่บังตา
ให้ก้าวหน้าตามหัวใจที่ทะนง
11
คงจะมีโอกาสบ้าง...
ที่ได้เดินตามทางที่ใจต้องประสงค์
ขอสัญญาไว้เป็นดั่งเจตจำนง
ว่าจะคงตั้งมั่นในใจกาย
12
ถึงหรือไม่ไม่สำคัญ...
แค่ขอให้คืนวันของฉันนั้นมีความหมาย
แม้ว่าชาตินี้อาจไม่มีอะไรจารึกไว้ก่อนตาย
ก็นับว่ายังไว้ลายที่ได้ก้าวตามฝันมา
13
สุดท้ายก็ได้คิด...
ว่าชีวิตคนเราอาจไม่เป็นไปตามใจถวินหา
มีหลายคนต้องดิ้นรนกว่าจะผ่านพ้นมันมา
ไม่ใช่ว่าได้มาเพราะโชคลาง
14
และนี้คือสัจธรรม...
อันผลกรรมแห่งการกระทำนั้นเป็นการสรรค์สร้าง
ต้องต่อสู้ฝ่าฟันในความเป็นจริงของแนวทาง
ถึงจะได้ไปจัดวางยังสุดปลาย
15
กล่าวขานทุกคนทราบ...
ต้องขอกรอบขออภัยกับความหมาย
ที่ดูอาจจะเป็นสิ่งเข้ายากไปมากมาย
ก็แค่เรื่องที่วางเรียงรายมาจากวิญญาณ
16
ไม่ขอเป็นสิ่งถูกใจ...
เพราะอาจจะมีสิ่งใดที่มีคุณค่ามากกว่า
เพียงแต่อยากให้สิ่งนี้ได้ย้ำเตือนกาลเวลา
ว่าคุณค่าจะมีมาถ้าลงมือ.