It 's my Life

 เรื่องจริงของรถเมล์...

สวัสดีครับ เพื่อนฝูงชาว exteen หายหน้าหายตาไปนานมากมาย จนใครๆสันนิษฐานกันว่าสงสัยโดน 2009 เล่นงานไปเสียแล้ว 555 เสียใจครับที่ผิดหวัง เพราะยังสบายดีอยู่แม้ว่าจะเป็นหวัดบ้างก็ตามเถอะ (ฮัด...ชิ้ว)

ก็เคยรู้แล้วนะครับ ว่ากระทาชายนายนี้ ได้เปลี่ยนสายอาชีพการทำงานแล้ว จากการเป็นพวกเล่นกับคำ ก็มาเป็นพวกเล่นกับเด็กแทน แหมไม่ต้องคิดอะไรให้เกินเลยหรอกครับ ก็แค่ไปเป็นครูอนุบาลเท่านั้นเองแหละ

ผมเคยสัญญาไว้ใช่ไหมครับว่า จะหยิบเรื่องอนุบาลน่ารักๆมาเล่าให้ฟัง ก็นะครับ มาอยู่ได้ 3-4 เดือน มันก็ต้องมีเรื่องเล่าสนุกๆกันบ้างแหละ แต่แหมวันนี้อยากคุยเรื่องอื่นก่อนนะ (อ้าวซะงั้น) เอาน่าครับ อย่าพึ่งปิดหนี แม้จะคุยเรื่องอื่น แต่รับรองว่าเกี่ยวกับอนุบาลแน่ครับ ก็เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องของกลอนที่เราๆท่านๆก็เคยรับฟังกันบ้างแหละ เมื่อตอนเป็นเด็ก ซึ่งผมของเรียก กลอนเหล่านี้ว่ากลอนอินดี้ก็แล้วกันครับ

ยาหย่าย่า ยีหยี่ยี่
คุณแม่ซักผ้า  คุณยายสระผม
ลูกอมโบตัน  ยาสีฟันคอลเกต
สบู่วิเศษ วิเศษจริงๆ
คุณแม่นอนหลับ  คุณพ่อเป็นลม
กระต่ายสวดมนต์  จระเข้รูปหล่อ
ขี้หมาสองก้อน  ข้าวเหนียวห้าก้อน
ปั๊กกะเป่า ยิ้ง ฉุบ

 เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าแปลกนะครับที่เด็กๆยังคงชื่นชอบกลอนเหล่านี้กันอยู่ ทั้งๆที่มันก็ดูล้าสมัย แต่ก็คงเพราะมันดูท่าจะเป็นวัฒนธรรมน่ะครับ พ่อแม่จึงใช้บอกกับเด็ก และเด็กๆก็ได้นำไปเล่นกัน จึงเป็นการทสืบทอด จากเด็กคนหนึ่งสู่เด็กคนหนึ่ง

 กลอนเหล่านี้เป็นกลอนไว้ฝึกกล้ามเนื้อมือได้ดีเลยนะครับ เป็นภูมิปัญญาไทยที่ฝรั่งมังคาถ้ารู้จักภาษาไทย ก็ต้องบอกว่า สุดยอดความคิดกันเลยทีเดียว เพราะกลอนเหล่านี้จะสนุกได้ต้องขยับไม้ขยับมือไปด้วยครับ ใครไม่เชื่อ ถ้าจำท่าได้ ก็ลองเอาไปเล่นกับลูกๆหลานๆ หรือไม่ก็เพื่อนเก่าเพื่อนแก่ดูสิครับ คงน่าสนุกดีพิลึก 555 แล้วไว้คุยกันใหม่ครับ บะบาย ^____^

ปล. บางกลอนอาจจิดผิดเพี้ยนไปต้องขออภัย เพราะบางกลอนก็เกือบจำไม่ได้แล้วล่ะครับ ใครมีข้อมูลความถูกต้อง หรือประวัติของกลอนเหล่านี้ก็มาเล่าสู่กันฟังเป็นวิทยาธานด้วยนะครับ ^^

พิเศษครับ
เอารูปเด็กในสังกัดมาให้ดู น่ารักไหมครับ...

edit @ 4 Aug 2009 18:02:14 by Jowkun

มันอาจจะเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อก็ได้ครับ ที่ผมได้กลับมาเป็นครูอีกครั้ง หรือจะเรียกให้ถูกก็คือ ข้าราชการครูน่ะแหละ ไม่นึกเหมือนกันครับว่าคนห่วยๆอย่างผม จะสอบเป็นข้าราชการติดกับเขา (งงเหมือนกันครับ) แถมได้ในอันดับที่ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ด้วย แบบที่เป็นเลขตัวเดียวเนี่ย ทำเอาตัวเองงงไปหลายวันครับ หลายคนที่รู้ข่าวก็มาแสดงความยินดี บวกถากถาง แบบ "แหม ไหนว่าทำไม่ได้ไง ดันติดอีกนะ" ปะโธ่เอ้ย ผมอยากยืนยันใจจะขาดว่า ตัวเองคิดว่าทำข้อสอบไม่ได้จริงๆ ไม่ได้ต้องการจะถล่มตัวแต่ประการใด

และที่ห่างหายไปจาก blog หลายวันก็ไปปรับตัวให้เข้ากับงานใหม่ จากที่เคยตื่นไปทำงานแปดโมงถึงที่ทำงานสิบโมง ก็ต้องมาตื่นตีห้าหกโมง เพื่อไปทำงานให้ทันเวลาเข้าเรียน (ไม่ชอบเลย ไอ้ตื่นเช้าเนี่ย) แถมนึกว่าทำงานครูแล้วจะมีเวลาช่วงเย็นๆให้ได้สบายๆเสียหน่อย กลับมีงานนู้นงานนี้ สรุป กลับบ้านช้ากว่าเดิมอีก (เซ็งไงไม่รู้ 555)

แต่ก็นะครับ หลังจากไปรายงานตัวเพื่อรับหมายศาล เอ้ย หมายส่งตัว ก็ได้รู้แล้วว่า อยู่โรงเรียนไหน ครั้งแรกที่เห็นชื่อไม่รู้หรอกครับว่าโรงเรียนอยู่ไหน พอเดินไปดูจริงๆ โห...โรงเรียนหรือโรงแรมวะ ทำไมหรูจัง เล่นซะเราไม่กล้าขี้เกียจเลย (ว่าไปนั่น) แต่จะให้บอกว่าชื่อโรงเรียนอะไรอยู่แถวไหน อันนี้ เดี๋ยวค่อยมาบอกวันหลังดีกว่า (อุบไว้ก่อน)

ว่างๆผมก็ว่าจะเขียนเรื่องเฮฮาประสาครู แบบที่เคยอ่าน จากผลงานหนังสือ ของคุณครูอาทิตย์  แมกเมฆ (เก่าไปป่าวไม่รู้) แต่ก็ไม่รู้จะสนุกแบบของคุณครูเขาหรือป่าว เพราะตอนนี้คุณครูเปลี่ยนไปเยอะ ทั้งฐานะ (หรือจะเรียกวิทยฐานะก็ตามสะดวก) เงินเดือน  และรูปแบบการสอน แต่ก้นะ ถึงแม้จะเปลี่ยนไปอย่างไร นักเรียนกับครูก็มีเรื่องให้มาเล่าได้อยู่ดีแหละ อยู่ที่ว่า ตัวผมน่ะ จะขี้เกียจเขียนอะป่าว 555 ซะงั้น

วันนี้ในใจแค่มาเราให้ฟังว่าตัวเองเปลี่ยนงานแล้วครับ จากคนทำงานมูลนิธิ มาเป็นครูเต็มเนื้อเต็มตัว แต่ก็ไม่รู้จะอยู่ไปได้ตลอดรอดฝั่งไหม ยังไงก็ขอกำลังใจด้วยนะครับ ถึงเวลาแล้วครับที่ต้องประกาศสงคราม เอ้ย ประกาศสมานฉันท์กับเด็กๆ เหอๆๆ

เอาไว้คราวหน้าจะมาเล่าให้ฟังนะครับ ว่าสอนเป็นไงมั้ง จะ โหด มัน ฮา ขนาดไหน หรือซึ้ง กินใจ เรียกน้ำตา ก็ขอว่าไปตามเรื่องก็แล้วกันครับ วันนี้แค่นี้ก่อน ไว้คุยกันใหม่ครับ

edit @ 11 May 2009 15:39:51 by Jowkun